martedì 29 dicembre 2015

intirinende












intirinende


Sa poesia ..amigos est direta
a chie coro abberit a s’aera,
‘ue bi current  frinas de ispera
e coglint totu cantu su ch' isetant.

Cussu colore ruju  ‘e tarda sera
coberit su chelu chena meta..
cando  sa luna 'alu est chieta
finas chi notte manna non s’acerat.

Non lassat dudas a chie l'at in coro
ca bidet  su chi sa natura dada..
s' imbelghet  in  sos bellos sentimentos

chi rendent  melmos friscos e cuntentos.

S' anima  dae sos pesos liberada
torrat sos benes a su logu issoro.

venerdì 25 dicembre 2015

sas rundas de Patada










sas rundas de Patada.


Non ti poto pinghere in mezoru
E mancu ponner vers’ in poesia
Nudda, che te…mancu fotografia
Dat assimizzu a unu chelu in s’ oru.
Milli e pius milli... boghes de unu coru
forsis ti poden dare s’ armonia...
o puru orchestra in dd’ una sinfonia
fagher de te su cuadru sonoru.
Custu manzanu t’apo 'alu miradu
comente faghio in pizzinnia...
su tempus passat
...a tie nudda lassat
restas comente sa menzus poesia.
raida 'e versos.. su coro m' atatas
'alu m'incantas e nde resto ammajadu

caddos multinos Mauro Puddori artista: ( G. Pira .. G. Montesu .. L. Cambiganu)

caddos multinos


Mauro Puddori artista:
"Il mio sogno, scrivere poesie belle come i miei dipinti, o almeno che somiglino un po a quelle bellissime di Peppe Montesu, o quelle di Lussorio Cambiganue quelle di Giovanni Pira, forse un giorno riuscirò, un sogno difficile da realizzarsi, un conto è la pittura e un'altra è la poesia, una faticaccia incredibile, non faticavo così nemmeno quando facevo il tagliapietre.."



Maureddu poeta ti disizas 
che a Pira, Montesu e Cambiganu.
 Ma su disizu tou no est vanu
 ca poeta ses già, non tind'abizas? 
Ca cando pintas cussas meravizas,
 sa poesia la giughes in manu, 
 ca essin gai bellas e perfetas
 solu si sos pintores sun poetas!...




Est poesia tottu su chi cantat
E chi aperit sas jannas de chelu
Mauru su chi pintas in su telu
Pius de sas paragulas ispantat
Si e colore sa tela s’ammantat
Intro e coro a tottu dat anelu
Ista sicuru chi est poesia
Chi su prinzellu iscriet ebbia



Lussorio Cambiganu ^^^^^^^^^
De poeta nd’ as s’ animu profundu
Comente de pitzinnu as su coro
Gai penseri tou vagabundu
Curret fatu sas siendas issoro
Sas musas chi chilcas las as in tundu
Chi ti dan cantu pedis pro ristoro
Sias cuntentu de cantu as in pista
Ca tue ses cumpletu.. un’ artista

Bona Pasca de Nadale










chin salude e cuntentu



B - os tio cherrer dare unu fiore
U - nigu, de colores naturales
O - lfanu dae tristu e chena males
N - ebidu che- a su prim’ amore

N - ados in custu modu verticale
A - ugurios chi essin dae core
T - antu bos porro rendende- bos onore
A - totu cantos de Pasc’ e Nadale
L - eadelos comente prenda siat
E - 'onzi ateru bene Deus bos diat.

Pedras chi faeddant

Pedras chi faeddant.. (Pattada.. strada romana di Badu ‘e Crasta) foto di GiorgioMaria Pala.

……. Sa vida sighit semper in  su mundu .. e su mundu semus nois ..‘alu!

Istradas chena cominzu e fine
Chi naschent intro su tempus passadu
Presente .. e su tempus benidore

Passizat subra sas pedras primores .
Nudda .. mai olvidu.. ilmentigadu
sas pedras chi faeddant .. in mudine.

Aecò..!












Aecò..!

Aecò !.. su Bambinu est torradu
a giaru de ojadas ..dae su bisu..
sa terra torrada est paradisu
comente ante omine fit tando.
"Forsis su ninnieddu- mi dimando -
est cussu chi mare at afogadu?"


Eccolo.. è ritornato il Bambino
al chiaro degli sguardi.. dal sogno
la terra ridiventa paradiso
come prima dell' avvento umano.
"Forse il Bambinello - mi chiedo -
è quello che ha affogato il mare?"

mercoledì 16 dicembre 2015

S’istadea














S’istadea


Un’istadea dae jau in muru
nd’ apo faladu,
fit frimma de seguru,
finas a cando tue non m’as dadu
musica ‘e ballu allegru a duru duru
e pessamentos malos c’as bogadu;
dae trint’annos de ruinzu falada
impare a cantaru issa fit apicada.

La lee a manu manca o a s’imbessa,
su ganzu .. su pirone e su piatu
paren in tiru che sa lana in tessa,
in ecuilibriu perfetu, che a ratu
de armidda areste e sonu ‘e murighessa
in chida santa o bagna c’apo fatu.
No b’at mamentu chi no iste in taca,
dae cando alenu tou, eo gito a faca.

Pesu e cuntrapesu uguales
torran giustos tribulias e gosos,
in piatu bi ponzo sos juales
a pirone poesia e vessos.
Sas cadenas de numeru sun tres,
d’onzuna mi allevian sos pesos,
cando fadiga o conca a mancu e te
faghet ischentiddare servu e re.

Perfeta sinfonia sonos d’incantu,
coglio su menzus fiore ‘e natura
de amistade tua nde fato vantu,
su passadu e presente tenzo in cura.
Isco chi eo no so eroe ne santu,
si pesso a tie però no b’ at paura
e tiro innanti ischende chi sa vida
mi dat tantu e s’animu m’ischidat.

Mischina zente chi no l’at cumpresu,
si lean pesos de garricos macos,
non lis cumpetit nen totu ne a mesu
pienan de dolores sos lacos.
Fatende finta de abbaidar’ atesu
no biden chi foltuna b’est a sacos
in domo issoro o in s’ighinadu;
pessat su ricu chi siat malefadadu.

E tue meravitza de natura
in grascia ‘e Deus e non li faghes pesu,
cust’istadea torrada a criadura
la pienas d’ ispera in cuntrapesu,
ca sos dolores ti dant vida dura,
sa dignidade paret furru inchesu.
Torrant totu sos contos in vida,
si fuint como, morte cheret timida.




 La stadera

Una stadera dal chiodo sul muro
ho disceso,
era lì di certo
fino a quando tu mi hai dato
musica da ballo allegro a duru duru
e mi hai tolto i cattivi pensieri;
era lì da trent’ anni arrugginita
insieme ad un cantaro era li, appesa.

La prenda con la mano sinistra o al contrario,
il gancio, il peso o il piatto,
sembrano in tiro come la lana in tessitura,
in perfetto equilibrio, come un il rametto
di timo selvatico, o suono delle cicale
nella settimana santa, o nel sugo preparato.
No esiste un momento che non sia in equilibrio,
da quando ho al mio fianco il tuo respiro.

Peso e contra peso sono uguali,
come lo sono le gioie e i dolori,
sul piatto metto le tribolazioni,
nel contra peso i versi della poesia.
Tre sono le catene di numero,
ognuna mi alleggerisce i pesi,
quando la fatica e la testa in tua assenza
fa scintillare sia il servo che  il re
Perfetta sintonia di incantevoli suoni,
raccolgo il più bel fiore della natura,
mi vanto della tua amicizia,
curo sia il passato che il presente.
So di non essere ne eroe ne santo,
se penso a te però non ho paura,
e vado avanti sapendo che la vita
mi da tanto e mi risveglia l’anima.

Poveracci coloro che non lo capiscono,
prendono  pesi di carichi da matti,
pur non necessitandone neanche a metà,
riempiono le vasche di dolori.
Fingendo di guardare lontano,
non vedono che la fortuna riempie i sacchi
a  casa loro o nel vicinato.
Anche il ricco crede di essere un disgraziato.

E tu meraviglia della natura,
sei nelle grazie di Dio, e non gli dai peso,
questa stadera ritornata giovane creatura,
la riempi di speranza nel contra peso,
perché il dolore ti rende dura la vita,
ma la dignità è ardente come un forno acceso.
Tornano tutti i conti in vita,
se scappano adesso, la morte fa paura.